Aktualności
Willa Kindermanna
To jeden z najważniejszych przykładów architektury secesji w Polsce. Willa powstała w Łodzi przy ulicy Wólczańskiej 31, na działce, którą swojej córce ofiarował w posagu przemysłowiec Henryk Feder.

Eliza Feder i jej mąż Leopold Kindermann zamówili projekt domu u łódzkiego architekta Gustawa Landau - Gutentegera. Był rok 1902. Obiekt był gotowy rok później, choć prace przy wykończeniu i wystroju wnętrz trwały następne sześć lat. Do willi prowadzi wejście z portykiem w kształcie jabłoni. Wnętrza zdobione są secesyjną dekoracją stiukową, pokryte polichromią z motywem liści kasztanowca, kwiatów róży, jabłoni, maków.

W parterze zlokalizowano hall z reprezentacyjną klatką schodową poprzedzony niewielkim przedsionkiem. Po lewej gabinet, w tylnym trakcie salon z aneksem (salonikiem), doświetlony witrażowymi oknami (nie ma dwóch takich samych, a niektóre ozdobiono falistymi kratami) oraz jadalnię. Na piętrze znajdowały się trzy sypialnie i pokój kąpielowy. Wszystkie te pomieszczenia posiadały dębowe posadzki, bogaty wystrój sztukatorski sufitów. W sklepionym kolebkowo hallu usytuowano reprezentacyjne schody o secesyjnej balustradzie, oraz kominek w szafkowej obudowie pomiędzy wejściami do salonu i jadalni. W gabinecie: kominek, boazeria, zegar, szafy biblioteczne i kanapa przyścienna, w poszczególnych pomieszczeniach znajdowały się niegdyś piece usunięte bezpowrotnie po wykonaniu kotłowni w suterenie.

Przed 1911 rokiem Leopold Kindermann zakupił sąsiednią posesję przy ul. Wólczańskiej 33, którą połączono z istniejącą wspólnym numerem, 31/33. Leopold Kindermann zmarł w 1917 roku. Wdowa po nim ponownie wyszła za mąż w 1929 roku. Jej drugi mąż E. Eisert zmarł w 1939 roku, ale willa pozostawała własnością rodziny do 1945 r., kiedy wszyscy jej członkowie opuścili Łódź i wyjechali z kraju.

Nowa władza ulokowała w willi przedszkole. Brak remontów doprowadził do znacznych zniszczeń. Nieszczelności w dachu spowodowały zawilgocenie stropów i postępujące zniszczenie wnętrz budynku, szczególnie sztukatorskiej dekoracji sufitów.

W 1971 r. zadecydowano o przystosowaniu willi do potrzeb Biura Wystaw Artystycznych. Prace wykonywały pracownie konserwacji Zabytków przy udziale Stanisława Cuchry – Cukrowskiego, cenionego artysty - plastyka, specjalisty od rekonstrukcji dawnych wnętrz. Miał on wyeksponować secesyjny charakter pomieszczeń, ale też wzbogacił ich wystrój: nowe żyrandole i lampy są autorstwa łódzkiego artysty Michała Gałkiewicza. Ściany hallu pokryto tkaniną wykonaną według projektu Adama Nahlika. Odrestaurowany obiekt otwarto jako Galerię Sztuki łódzkiego BWA w 1975 roku. 17 lat później przemianowano ją na Państwową Galerię Sztuki, a 5 lat później na Miejską Galerię Sztuki będącą pod opieką samorządu miejskiego.

Zakres prac remontowych budynku obejmuje między innymi:
  • renowację i naprawę istniejących tynków i detalu architektonicznego,
  • przywrócenie oryginalnego detalu architektonicznego (balustrada tarasu, kwiatony, dekoracja okapów, form kominów kapliczkowych),
  • przywrócenie oryginalnej formy ganku z wykonaniem posadzki ceramicznej, rekonstrukcji podjazdu,
  • naprawę i przywrócenie oryginalnej kolorystyki stolarki okiennej i drzwiowej,
  • pokrycie dachu dachówką zakładkową,
  • konserwację krat okiennych i drzwiowych,
  • konserwację sztukaterii sufitów z przywróceniem oryginalnej kolorystyki i formy,
  • przywrócenie pierwotnych posadzek z intersjami,
  • konserwację witraży,
  • konserwację stolarki okiennej i drzwiowej (przywrócenie oryginalnej kolorystyki).

Remont Galerii według harmonogramu prac ma się zakończyć w 2012 roku.